Blog

Emoties

Ik was emotioneel een puber

Emoties zijn soms rare gewaarwordingen. Mijn counselor zei tegen mij in de kliniek: “Mark, jij bent emotioneel een puber en dat geldt voor iedere verslaafde die in herstel komt!”. Die opmerking snapte ik niet en mijn vraag luidde dan ook: “Wat bedoel je daarmee?”. Door jarenlang en veelvuldig gebruik van middelen worden emoties bij verslaafden in gebruik grotendeels afgevlakt. Dit betekent dat de ontwikkeling van emoties stil komt te staan en als je clean wordt en blijft moet je hier opnieuw mee om leren gaan. En dat is een heftig en confronterend proces kan ik je vertellen.

 


Ik dacht dat dat bij mij wel mee viel want ik kon het allemaal vrij goed een plekje geven vond ik zelf. Veel mensen om mij heen in de kliniek knakten en werden hevig emotioneel. Dat vond ik apart en ik voelde mij daar ongemakkelijk bij. Ik had al jaren niet meer gehuild of gevoeld kwam ik achter. Terwijl ik dacht dat dit wel het geval was maar toen mijn emoties terug kwamen, resulteerde dat in heel veel inzichten en ik vond het heel moeilijk om daarmee om te gaan). De inzichten gingen hoofdzakelijk over mijn doen en laten tijdens de periode in gebruik en het gedrag dat ik had vertoond. Als ik hier op terug kijk, heeft mijn zus mij meerdere malen een 'emotie van wantrouwen' gegeven maar daar reageerde ik niet op want dat vond ik gewoonweg niet noodzakelijk. Dit was eigenlijk een oerkreet van haar om tot mij door te dringen om hulp te zoeken. Dit heeft nog een aantal jaar geduurd voordat ik die stap heb gezet.

Toen ik werd opgenomen in de kliniek is aan mijn familie (ouders, zus en broertje) gevraagd om apart van elkaar een schadebrief te schrijven. In de schadebrief wordt verteld hoe zij mij hebben ervaren als persoon, wat ik voor schades heb aangericht, wat dit met hen heeft gedaan etc. Er wordt ook duidelijk bij genoemd: spaar hem niet, vertel alles wat in je op komt. Je kunt je voorstellen dat zo'n brief niet 1 A4'tje was maar minstens 6 pagina's, dubbelzijdig. Terwijl ik met mijn behandeling bezig was, wist niet dat dit geïnitieerd was. Sterker nog, tijdens een groepssessie werd rustig door de counselor gezegd: “Mark, ik heb hier een schadebrief van je vader. Lees hem voor aan onze groep en als je klaar bent, mag de groep eerst reageren”. Dus ik moet de brief voorlezen over mijn gedrag terwijl ik daar niet op voorbereid ben. En in de brief staan deels dingen die ik nog weet maar veelal gebeurtenissen die ik ver weg had gestopt of anders had ervaren.

Zulke brieven hakken je kop eraf en dat moet ook, want je hebt dringend behoefte aan een andere. Maar dat moet je dan zelf wel inzien en neem maar van mij aan dat zulke brieven een geweldige duw in de goede richting zijn. Heel pittig allemaal maar oooh zo belangrijk om inzicht te krijgen in je eigen gedrag en daarbij is dit een goede motivatie en stimulans om clean te worden en te blijven. Het vertrouwen in mij was gedaald tot het nulpunt toen ik de kliniek in ging. Het is een lang proces geweest maar de vertrouwensband met mijn familie is weer volledig hersteld en daar ben ik zo blij mee!