Blog

Onzeker


Man man man, wat was ik altijd zeker van mezelf tijdens mijn puberteit! Dit straalde ik uit, zo uitte ik mij en zo gedroeg ik me. Ik was haantje de voorste, had het hoogste en altijd het laatste woord. Ik vond dat ik mij zo moest gedragen. Iedereen moest weten dat ik er was en wat ik van dingen vond. Dit was voor mij ‘normaal’ gedrag geworden. In het begin vond ik dit stoer, maar ik merkte ook dat ik met dit gedrag op verschillende vlakken veel voor elkaar kreeg.



Als ik hierop terugkijk is dit gedrag in mijn hoofd een soort verwachtingspatroon van mezelf geworden en daar gedroeg ik mij dan ook naar. Door veelvuldig gebruik van cocaïne wordt dit gevoel/gedrag alleen maar versterkt. Ik voelde me vaak echt 'king of the world' en dat vond ik geweldig.

Sinds ik clean ben heb ik veel gesproken over dit gedrag met mensen die dicht bij mij staan. Dit gedrag was belachelijk, lachwekkend en schaamteloos kreeg ik te horen. Ik vroeg mij echt af waar dit gedrag vandaan kwam en ik heb dit ook veelvuldig met mijn counselor en sponsor besproken. Er was één antwoord: onzekerheid. Dit antwoord maakte mij direct nog meer onzeker want er kwamen veel vragen naar boven. Bijvoorbeeld wat die onzekerheid voor mij betekent, maar ik vroeg me ook af wat andere mensen van mij vonden en vinden. Ik heb in de kliniek geleerd om gevoelens uit te spreken en te delen. Onzekerheid vind ik niet prettig maar mij kwetsbaar opstellen brengt mij meer dan het 'haantje de voorste gedrag'.

Voor mij is het een lang, heftig en zwaar proces geweest om mijn onzekerheid om te buigen in 'het zeker zijn van mijzelf'. Voor mij betekent dit heel veel want ik waardeer mezelf weer en krijg te horen dat ik best een prettig persoon ben in de omgang...